Ook mensen in armoede verdienen respect

Onze (minderheids)regering blaakt van zelfvertrouwen. In de aanloop naar de verkiezingen in mei, slaat ze zichzelf op de borst en verwijst ze naar de verwezenlijkingen van de afgelopen jaren.

“Onze economie doet het goed. Er is krapte op de arbeidsmarkt. Er zijn veel nieuwe jobs gecreëerd…”

Maar mensen in armoede blijven in de kou staan.

Wie van een vervangingsinkomen, een ziekte-uitkering, of een klein pensioen moet leven, heeft het op het eind van de maand zwaar. Ook wie werkt aan een laag loon heeft het steeds moeilijker.

Ondanks de economische groei, de vele vacatures, de hoge bonussen, de grote winsten, de uitkering van dividenden, is er voor mensen in armoede heel weinig veranderd.

Mensen in armoede voelen zich hierdoor onrechtvaardig behandeld.

Dit komt onder meer door een onevenwichtig regeringsbeleid, dat heel vrijgevig is voor een rijke minderheid en karig voor mensen in armoede.

Op dit moment deelt een grote groep burgers niet mee in de welvaart, die in de afgelopen jaren sterk gegroeid is. Als de economie groeit en de welvaart stijgt, moet iedere burger hiervan kunnen mee genieten.

De realiteit laat ons echter zien, dat steeds meer mensen het moeilijk hebben om de eindjes aan elkaar te knopen.

Wij vinden dat iedereen recht heeft op een volwaardig statuut met voldoende inkomen, waarmee alle facturen kunnen betaald worden.

De Europese armoede-indicator legt de vinger op de wonde: één op vijf inwoners van ons land loopt ‘ernstig risico op armoede of sociale uitsluiting’. 14% van de kinderen groeit op in een gezin met een inkomen onder de armoedegrens.

Dat hakt in op hun gezondheid, op hun onderwijskansen, op hun maatschappelijke ontplooiing, op hun toekomst.

Alle sociale, politieke en economische verwezenlijkingen zouden moeten bijdragen tot betere levensomstandigheden voor alle mensen.

We verwachten een rechtvaardige en sociale herverdeling van alle gemaakte winsten.

We verwachten dat elke beleidsmaker het nodige respect toont voor alle mensen.

Niet alleen met woorden of lege beloftes, maar met een daadkrachtig beleid, dat armoede effectief bestrijdt en laat afnemen.